توسط : امروز کوار، غوغایی به پا بود. برخی زودتر از موعد، خود را به سپاه قدیم شهر، آنجا که عطر و بوی شهیدان می دهد و معراج لاله های کواری است، رسانده بودند.
این بار، مردم غیور شهرمان برای بدرقه ۲ پرستوی عاشق که به دست خبیث ترین دشمنان بشری به بالاترین نقطه افق پرواز کرده بودند، گرد هم آمده بودند.
شهید صفری، تک پسر خانواده بود و خواهرانش در حسرت آخرین خداحافظی، به میهمانان برادرشان سلام و خوش آمد می گفتند.
وقتی آمبولانس حامل شهدا، وارد سپاه شد، آقا مهدی فیضیان، پیکر پدر را بر شانه های استوارش به دوش کشید و قول های مردانه اش را با او مرور کرد؛ پدری که رسم رفاقت را با میلاد صفری رعایت و او را تا فیض شهادت، همراهی کرده بود.
مردم شهر، با اینکه هنوز دلشان از غم شهادت امام امت می سوخت، با گام های استوار به میدان آمده بودند. آمده بودند تا بگویند ما امیرعلی، این دلیرمرد کوچک شهید صفری را تنها نمی گذاریم. نمی گذاریم گرد غربت بر چهره رقیه و مبینا، دختران بصیر شهید فیضیان بنشیند.
حضوری آگاهانه که نشانه ایستادن تا آخرین نفس پا به پای دلاورمردان وطن بود تا ریشه اسرائیل، این غده سرطانی را بخشکاند و غرور و قدرت پوشالی آمریکا و مستکبرین جهان را نابود کند.
چه دشمنی! دشمن آمریکایی-صهیونی که اِبایی از کشتن دانش آموزان، نوزادان و غیرنظامیان ندارد، اما دریغا که این ملت فریب وعده های پوشالی این دشمن کودک کش مکار را بخورد و ایران با اصالت را به دست آمریکا و صهیونیست که ناقض حقوق بشر و دموکراسی و میز مذاکره است، بسپارد…
امروز، مردم شهید پرور شهرمان این۲ رفیق قدیمی را تا میدان شهدای شهر بدرقه کردند و بر پیکرشان نماز عشق خواندند. بدرقه ای که به سفارش امام جمعه شهر تا آرامگاه شهیدان، پرشور ادامه پیدا کرد و شعارهای استکبارستیزی را در دل جمعیت زنده تر و بیدارتر کرد.
آری! این راه ادامه دارد و تاریخ همواره صحنه تقابل حق و باطل است؛ عاشورا همواره جاری است: مهم این است که سمت درست تاریخ ایستاده باشیم…
📝 فاطمه دیباور
